Π Α Τ Ρ Ι Ω Τ Ω Ν..
Απο το ΠΕΝΤΑΛ της ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
Οι αυτόχειρες
Πέμπτη, 5 Ιουλίου 1951
Αφού είδαν ο ένας τον άλλον οι Αρχηγοί των κομμάτων, αφού συνεσκέφθησαν και συνωμίλησαν χωρίς καν αυτήν την φοράν να αργήσουν, είπαν καθαρά και εις τον ένα Βασιλέα που τους έστειλε την επιστολήν και εις τον άλλο Βασιλέα, τον Λαόν, που θα τους ψηφίση, ότι δεν ημπορούν να συνεργασθούν. Μπορεί ο τόπος να έχει ανάγκην από μίαν Κυβέρνησιν ισχυράν. Μπορεί η διεθνής κατάστασις να παρουσιάζη προβλήματα πολλά και σπουδαία. Μπορεί τα οικονομικά μας να έχουν χάλια. Μπορεί τα εσωτερικά μας να παρουσιάζουν τώρα και να ετοιμάζουν διά το άμεσον μέλλον επικίνδυνον αναταραχήν. Αυτά δεν τα αρνούνται οι πολιτικοί Αρχηγοί. Αλλά τι να κάνουν;... Δεν μπορούν δυστυχώς να συνεργασθούν. Δεν μπορούν να δώσουν τα χέρια, δεν μπορούν να καθήσουν γύρω από ένα τραπέζι, δεν μπορούν να δεχθούν και να αναγνωρίσουν ως χρήσιμον ο ένας τον άλλον. Αυτά -δεν πρέπει να τους παρεξηγούμεν- είναι ζητήματα αρχών. Εχουν οι άνθρωποι και τα κόμματά των διαφορετικούς τίτλους, διαφορετικά προγράμματα, Φιλελεύθεροι οι μεν, Προοδευτικοί Φιλελεύθεροι οι άλλοι, Λαϊκοί απ' εδώ και απ' εκεί Ενωτικοί Λαϊκοί. Λίγο τόχετε;... Ωκεανοί και βουνά πανύψηλα χωρίζουν εις ιδέας, αρχές, προγράμματα τους μεν από τους δε. Και δεν είναι μόνον αυτά· είναι και ζητήματα ηθικής τάξεως που τους χωρίζουν. Προχθές ακόμη, όταν εγίνετο η κυβέρνησις Βενιζέλου, εστάθη αδύνατον να μετάσχουν της διακυβερνήσεώς του Λαϊκοί, διότι κάποια φίλη μιας κυρίας η οποία συνεδέετο με την σύζυγο ενός λαϊκού υπουργού ενεπλάκη εις μίαν κατάχρησιν δημοσίων χρημάτων. Τρομερόν!... Όλον το κόμμα, τόσα ονόματα, τόσοι άνθρωποι, τόσοι εκλογείς, ετέθησαν αμέσως εκτός του δημοσίου βίου της χώρας, διότι τους είχε κατακαλύψει και αχρηστεύσει το σκάνδαλον. Αδικον αυτό;... Διόλου. Χαράν ησθάνθη και ανακούφισιν εδοκίμασεν ο κόσμος όλος, διότι τοιαύτης ανωτερότητας αρχαί και ήθη άρχισαν να επικρατούν εν Ελλάδι. Και τώρα ακόμη, όταν, μετά την βασιλικήν έκκλησιν και μετά την πανελλήνιον υπέρ της ησυχίας, της τάξεως, της αναβολής του εκλογικού σαματά επιθυμίαν, εκλήθησαν οι πολιτικοί Αρχηγοί να συνεργασθούν, και τώρα ακόμη ευρέθησαν άνθρωποι οι οποίοι υπήρξαν πρόθυμοι να δικαιολογήσουν την άρνησίν των: Μα πώς να συνεργασθούν; Αυτοί έχουν καθιβρύσει ο ένας τον άλλον· αυτοί έφθασαν να μη δέχονται και την απλήν χειραψίαν των διά λόγους τιμής. Αυτοί...
Αλλά το όλον θέμα έχει και συνέχειαν. Δεν ημπορούν να συνεργασθούν, αλλά θα
συνεργασθούν. Και διά να συνεργασθούν ετοιμάζουν γρήγορα-γρήγορα ως εκλογικόν Νόμον την Αναλογική, η οποία γνωρίζουν καλά ότι, είτε ενισχυμένη είτε μη, δεν ημπορεί ποτέ να αποδώση Κυβέρνησιν μονομερή και ομοούσιον και ότι θα αναγκάση αυτούς, που δήθεν δεν ημπορούν σήμερα να συνεργασθούν, να συνεργασθούν.
Μα τότε γιατί τα κάνουν όλα αυτά; Τι έχουν ως κίνητρον; Τι παρουσιάζουν, έστω και ως πρόφασιν, ενώπιον του Λαού και του Βασιλέως;... Τίποτα. Ολα αυτά γίνονται με ένα και μόνον σχέδιον και μίαν και μόνην ελπίδα εκ μέρους του καθενός πολιτικού Αρχηγού. Οτι θα αποκτήση ο καθένας των έστω και
έναν βουλευτήν παραπάνω και ότι αν ο ένας αυτός γίνουν δέκα ή περισσότεροι, τότε θα συνεργασθή ο μεν κ. πολιτικός Αρχηγός ευχαρίστως και προθυμότατα μ' αυτόν που δεν συνεργάζεται τώρα, αλλά θα είναι ρυθμιστής της καταστάσεως και θα διορίζη, θα παύη, θα μεταθέτη και θα σπαταλά κατά τας ανάγκας του κόμματος και κατά το κέφι του. Αυτή είναι η καθαρά, η απλή, η μαύρη αλήθεια. Και συμπέρασμα;...Συμπέρασμα θλιβερόν: Οτι ο πολιτικός μας κόσμος με τα έργα του, με τα ελαττώματά του, με τας επιμόνως προπολεμικάς αντιλήψεις του, αυτοχειριάζεται κάθε ημέραν· κάθε ημέραν καταπίνει μίαν δόσιν αρσενικού. Ετσι ένα πρωί θ' αποθάνη και δεν θα του γίνη ούτε κηδεία ευπρεπής, ούτε μνημόσυνο.
Σαν τώρα δεν μοιάζει; Δεν είναι όμως. Σαν ψέμα δεν μοιάζει; Δεν είναι όμως.
Είναι πολιτικό άρθρο του δεξιόφρονος δημοσιογράφου, εκδότη και θεατρικού συγγραφέα Γεωργίου Αγγέλου Βλάχου (1885-1951)
@@@@@@@@@@@@@.
Ενα φεγγάρι πράσινο, μεγάλο
που λάμπει μες στη νύχτα -τίποτ' άλλο.
Μια φωνή που γρικιέται μες στο σάλο
και που σε λίγο παύει -τίποτ' άλλο.
Πέρα, μακριά, κάποιο στερνό σινιάλο
του βαποριού που φεύγει -τίποτ' άλλο...
Και μόνο ένα παράπονο μεγάλο
στα βάθη του μυαλού μου - Τίποτ' άλλο.
Ναπολέων Λαπαθιώτης, (1888-1944). Μια άλλη εκδοχή αυτόχειρα.
Αφού είδαν ο ένας τον άλλον οι Αρχηγοί των κομμάτων, αφού συνεσκέφθησαν και συνωμίλησαν χωρίς καν αυτήν την φοράν να αργήσουν, είπαν καθαρά και εις τον ένα Βασιλέα που τους έστειλε την επιστολήν και εις τον άλλο Βασιλέα, τον Λαόν, που θα τους ψηφίση, ότι δεν ημπορούν να συνεργασθούν. Μπορεί ο τόπος να έχει ανάγκην από μίαν Κυβέρνησιν ισχυράν. Μπορεί η διεθνής κατάστασις να παρουσιάζη προβλήματα πολλά και σπουδαία. Μπορεί τα οικονομικά μας να έχουν χάλια. Μπορεί τα εσωτερικά μας να παρουσιάζουν τώρα και να ετοιμάζουν διά το άμεσον μέλλον επικίνδυνον αναταραχήν. Αυτά δεν τα αρνούνται οι πολιτικοί Αρχηγοί. Αλλά τι να κάνουν;... Δεν μπορούν δυστυχώς να συνεργασθούν. Δεν μπορούν να δώσουν τα χέρια, δεν μπορούν να καθήσουν γύρω από ένα τραπέζι, δεν μπορούν να δεχθούν και να αναγνωρίσουν ως χρήσιμον ο ένας τον άλλον. Αυτά -δεν πρέπει να τους παρεξηγούμεν- είναι ζητήματα αρχών. Εχουν οι άνθρωποι και τα κόμματά των διαφορετικούς τίτλους, διαφορετικά προγράμματα, Φιλελεύθεροι οι μεν, Προοδευτικοί Φιλελεύθεροι οι άλλοι, Λαϊκοί απ' εδώ και απ' εκεί Ενωτικοί Λαϊκοί. Λίγο τόχετε;... Ωκεανοί και βουνά πανύψηλα χωρίζουν εις ιδέας, αρχές, προγράμματα τους μεν από τους δε. Και δεν είναι μόνον αυτά· είναι και ζητήματα ηθικής τάξεως που τους χωρίζουν. Προχθές ακόμη, όταν εγίνετο η κυβέρνησις Βενιζέλου, εστάθη αδύνατον να μετάσχουν της διακυβερνήσεώς του Λαϊκοί, διότι κάποια φίλη μιας κυρίας η οποία συνεδέετο με την σύζυγο ενός λαϊκού υπουργού ενεπλάκη εις μίαν κατάχρησιν δημοσίων χρημάτων. Τρομερόν!... Όλον το κόμμα, τόσα ονόματα, τόσοι άνθρωποι, τόσοι εκλογείς, ετέθησαν αμέσως εκτός του δημοσίου βίου της χώρας, διότι τους είχε κατακαλύψει και αχρηστεύσει το σκάνδαλον. Αδικον αυτό;... Διόλου. Χαράν ησθάνθη και ανακούφισιν εδοκίμασεν ο κόσμος όλος, διότι τοιαύτης ανωτερότητας αρχαί και ήθη άρχισαν να επικρατούν εν Ελλάδι. Και τώρα ακόμη, όταν, μετά την βασιλικήν έκκλησιν και μετά την πανελλήνιον υπέρ της ησυχίας, της τάξεως, της αναβολής του εκλογικού σαματά επιθυμίαν, εκλήθησαν οι πολιτικοί Αρχηγοί να συνεργασθούν, και τώρα ακόμη ευρέθησαν άνθρωποι οι οποίοι υπήρξαν πρόθυμοι να δικαιολογήσουν την άρνησίν των: Μα πώς να συνεργασθούν; Αυτοί έχουν καθιβρύσει ο ένας τον άλλον· αυτοί έφθασαν να μη δέχονται και την απλήν χειραψίαν των διά λόγους τιμής. Αυτοί...
Αλλά το όλον θέμα έχει και συνέχειαν. Δεν ημπορούν να συνεργασθούν, αλλά θα
συνεργασθούν. Και διά να συνεργασθούν ετοιμάζουν γρήγορα-γρήγορα ως εκλογικόν Νόμον την Αναλογική, η οποία γνωρίζουν καλά ότι, είτε ενισχυμένη είτε μη, δεν ημπορεί ποτέ να αποδώση Κυβέρνησιν μονομερή και ομοούσιον και ότι θα αναγκάση αυτούς, που δήθεν δεν ημπορούν σήμερα να συνεργασθούν, να συνεργασθούν.
Μα τότε γιατί τα κάνουν όλα αυτά; Τι έχουν ως κίνητρον; Τι παρουσιάζουν, έστω και ως πρόφασιν, ενώπιον του Λαού και του Βασιλέως;... Τίποτα. Ολα αυτά γίνονται με ένα και μόνον σχέδιον και μίαν και μόνην ελπίδα εκ μέρους του καθενός πολιτικού Αρχηγού. Οτι θα αποκτήση ο καθένας των έστω και
έναν βουλευτήν παραπάνω και ότι αν ο ένας αυτός γίνουν δέκα ή περισσότεροι, τότε θα συνεργασθή ο μεν κ. πολιτικός Αρχηγός ευχαρίστως και προθυμότατα μ' αυτόν που δεν συνεργάζεται τώρα, αλλά θα είναι ρυθμιστής της καταστάσεως και θα διορίζη, θα παύη, θα μεταθέτη και θα σπαταλά κατά τας ανάγκας του κόμματος και κατά το κέφι του. Αυτή είναι η καθαρά, η απλή, η μαύρη αλήθεια. Και συμπέρασμα;...Συμπέρασμα θλιβερόν: Οτι ο πολιτικός μας κόσμος με τα έργα του, με τα ελαττώματά του, με τας επιμόνως προπολεμικάς αντιλήψεις του, αυτοχειριάζεται κάθε ημέραν· κάθε ημέραν καταπίνει μίαν δόσιν αρσενικού. Ετσι ένα πρωί θ' αποθάνη και δεν θα του γίνη ούτε κηδεία ευπρεπής, ούτε μνημόσυνο.
Σαν τώρα δεν μοιάζει; Δεν είναι όμως. Σαν ψέμα δεν μοιάζει; Δεν είναι όμως.
Είναι πολιτικό άρθρο του δεξιόφρονος δημοσιογράφου, εκδότη και θεατρικού συγγραφέα Γεωργίου Αγγέλου Βλάχου (1885-1951)
@@@@@@@@@@@@@.
Ενα φεγγάρι πράσινο, μεγάλο
που λάμπει μες στη νύχτα -τίποτ' άλλο.
Μια φωνή που γρικιέται μες στο σάλο
και που σε λίγο παύει -τίποτ' άλλο.
Πέρα, μακριά, κάποιο στερνό σινιάλο
του βαποριού που φεύγει -τίποτ' άλλο...
Και μόνο ένα παράπονο μεγάλο
στα βάθη του μυαλού μου - Τίποτ' άλλο.
Ναπολέων Λαπαθιώτης, (1888-1944). Μια άλλη εκδοχή αυτόχειρα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου