Τετάρτη, 1 Αυγούστου 2012
Η εξάρτηση του Μιχάλη Χρυσοχοίδη...
Γράφει ο Κώστας Βαξεβάνης
Ο Μιχάλης Χρυσοχοίδης, όπως γράφει στο βιογραφικό του είναι στέλεχος
του ΠΑΣΟΚ από το 1982 (Γραμματέας Νομαρχιακής Επιτροπής). Κατέχει
κρατικές θέσεις από το 1987. Μπορεί κάποιος να πει δηλαδή πως το
επάγγελμά του είναι “επάγγελμα ΠΑΣΟΚ”. Ένας άνθρωπος που έχει
μεγαλώσει, ανατραφεί (όχι μόνο πολιτικά) μέσα σε έναν κομματικό
μηχανισμό, αλλά κυρίως έναν μηχανισμό εξουσίας. Τα ένσημά του, είναι σε
πολιτικά μπαλκόνια, τηλεοπτικά πάνελ, αίθουσες υπουργείων και
διαδρόμους που ψυθυρίζονταν τα μεγαλύτερα μυστικά αυτής της χώρας. Δεν
έχω καμιά αμφιβολία πως ο ίδιος στον εαυτό του αποδίδει αυταπάρνηση,
θυσία και πατριωτισμό. Αλλά οι έννοιες συνήθως έχουν διαφορετικό
περιεχόμενο στην πολιτική απ’ ό,τι στην κοινωνία. Δεν είναι τυχαίο που ο
Άκης Τσοχατζόπουλος στα ημερολόγια του, την ώρα που έγραφε στον
συνέταιρό του και του ζητούσε ένα εκατομμύριο από τις κοινές του
καταχρήσεις, τελείωνε γράφοντας πως το κάνει “για την πατρίδα, το κόμμα
και το καλό του τόπου”.
Οι περισσότεροι που μας κυβέρνησαν τα τελευταία 30 χρόνια, συνδέονται
με την εξουσία με σχέσεις εξάρτησης. Ζουν σε αυτήν, μερικές φορές γι
αυτήν και όταν την χάσουν απλώς το αρνούνται. ...
Ο Μιχάλης Χρυσοχοίδης ανήκε στον πυρήνα της
εξουσίας. Και βέβαια ευθύνεται για την κατάντια μας σήμερα.
Ατύχησε να
ηγηθεί του πολιτικού του χώρου όχι γιατί ήταν χειρότερος από τους
άλλους στο κακό που έκανε, αλλά γιατί έφτασε στο σημείο να πιστεύει πως
η επικοινωνιακή του επικράτηση μέσα από τα συγκροτήματα Τύπου, ήταν
και η πολιτική του θέση.
Ο Μιχάλης Χρυσοχοίδης, στις αρχές της δεκαετίας του 2000, κατάφερε να
δημιουργήσει ένα σύστημα κοινής αποδοχής από τα Μέσα Ενημέρωσης, με
έναν πολύ έξυπνο τρόπο.
”Γνωστοποίησε” σε όλους τους εκδότες και τους
μεγαλοδημοσιογράφους πως ήταν στόχοι τρομοκρατικών ενεργειών. Ανέλαβε να
τους προστατεύσει και να τους φυλάξει. Δημιουργήθηκε λοιπόν μια σχέση
εξάρτησης μεταξύ τους,που μόνο συμπάθεια προσέφερε στο πρόσωπό του και
βέβαια την αντιμετώπισή του ως προστάτη. Ταυτόχρονα δημιούργησε ένα
πολιτικό πλαίσιο ασφάλειας-ανασφάλειας, στο οποίο αυτός, μόνο αυτός,
φάνταζε αναγκαίος.
Όλα αυτά όμως δεν ήταν ούτε η άποψη της κοινωνίας γι αυτόν, ούτε του
κόμματος. Απλώς των διαπλεκόμενων εκδοτικών και επιχειρηματικών
μηχανισμών. Ο αυτόματος πιλότος όμως της πολιτικής μάλλον τελείωσε γι
αυτόν. Τα πράγματα άλλαξαν και ο Χρυσοχοίδης καθόλου. Έτσι άρχισε να
δηλώνει “αδιάβαστος”, περί το μνημόνιο, αποδεικνύοντας όχι πόσο αμαθής
ήταν, αλλά πόσο αδύναμος να διαχειριστεί κάτι,έξω από το πλαίσιο
εξουσίας που αντιλαμβανόταν ως φύση του.
Συνέχισε να συμπεριφέρεται ως παντοδύναμος, «απαραίτητος» και
“καταλληλότερος” με ιδιοκτησιακή αντίληψη για την εξουσία και
“μεσσιανική” για την κοινωνία.
Άρχισε να συμπεριφέρεται με κυκλοθυμία,
που δεν ήταν μόνο πολιτική, με επιθετικότητα που ήταν εμφανής σε όλους
και με αγωνία που έδειχνε απώλεια πολιτικού προσανατολισμού. Δυο
τουλάχιστον περιστατικά σε συνεδριάσεις οργάνων του ΠΑΣΟΚ, άφησαν
εμβρόντητους τους πάντες για την συμπεριφορά του.
Με αυτή τη συμπεριφορά ήρθα αντιμέτωπος πριν από μήνες, μετά από ένα
ρεπορτάζ που αποκάλυπτε πως στο Υπουργείο Ανάπτυξης όπου ήταν υπουργός,
θα έκαιγαν αρχεία αμαρτωλών συμβάσεων,παρά την ενημέρωση από το Γενικό
Αρχείο του Κράτους ότι είναι παράνομο
.
Ο Μιχάλης Χρυσοχοίδης με πήρε
τηλέφωνο και μου είπε ορθά κοφτά “και εσένα τι σε νοιάζει” . Προσπάθησε
ανεπιτυχώς να με πείσει να κατεβάσω το δημοσίευμα και στο τέλος
αναγκάστηκε να δηλώσει επίσημα, πως δεν θα γινόταν καμιά καταστροφή των
Αρχείων.
Χθες ο Χρυσοχοίδης με πήρε και πάλι τηλέφωνο για να με βρίσει για ένα
άλλο δημοσίευμα που τον εμφάνιζε να έχει μεγάλη φρουρά. Πολύ μεγαλύτερη
από όση έχουν αστυνομικά τμήματα που φρουρούν Δήμους. Δεν πήρε ούτε για
να διαψεύσει ούτε για να εξηγήσει. Πήρε με το ύφος του εξουσιαστή, για
να δείξει ποιός είναι η εξουσία.
