Ψαχνοντας την ΒΗΘΛΕΕΜ...............

''............Πεταχτηκε  ξαφνικα. Ηταν σκοτεινα  και ησυχα. Η  Κατια  θυμηθηκε  αμεσως  οτι  επρεπε  να  παει  στην  Βηθλεεμ.Η  επιθυμια  για  υπνο  της περασεξαφνικα.  Συνηθως  την  εντυνε  η  παραμανα της,  καταφερε  να ντυθει μονη της. Φορεσε  την γουνα  της  και  πατοντας  στ' ακροδαχτυλα  καταφερε  ν' ανοιξει  την  Αγγλικη  πορτα  και να βρεθει  εξω. Η νυχτα  ηταν  παγωμενη  αλλα  φωτεινη. Το  χιονι  στραυταλιζε. Στον  δρομο  δεν υπηρχε  κανεις. Προχωρησε, δεν ηξερε  προς  τα  που να παει. Επρεπε  να  ρωτησει.
Ο  πρωτος  κυριος  που  ρωτησε , την προσπερασε  σκυθρωπος.Ο  σευτερος  ηταν  ενας  μεθυσμενος   τεχνιτης. Φοβηθηκε  και  το  βαλε στα  ποδια.
Σκονταψε  σχεδον  πανω σ' εναν  ψηλο  γερο  μ' ασπρη γενιαδα, ασπρο ψηλο σκουφο  και μια προβεια  για  πανωφορι.  Η  Κατια  αποφασισε  να τον ρωτησει.
''Πεστε  μου  σας  παρακαλω, απο  που πανε στην Βηθλεεμ;;''
''Μα  ειμαστε  στην Βηθλεεμ'' αποκριθηκε  ο  γερος.
''Αληθεια;;Και που ειναι  αυτη  η σπηλια  με την φατνη...και  τον Νεογεννητο  Χριστο;;''
''Εκει, ακριβως  πηγαινω, απαντησε ο γεροντας''
''Θα  μορουσατε  να με  παρετε  και  μενα;;Δεν  ξερω  τον  δρομο''
Ο   γερος  πηρε  το  κοριτσακι  απο  το χερι,  κι αρχισε να  βαδιζει  γρηγορα. Η  Κατια  πασχιζε  να βαδιζει  γηγορα.
''Οταν  εμεις  βιαζομαστε, η μαμα  καλει  τον  αμαξα''  ειπε.
''Ξερεις  κοριτσακι'' δεν εχω  χρηματα  μου  τα πηραν  οι  Γραμματεις  και  Φαρισαιοι. Θα σε κουβαλησω εγω.

Διαβάστε Περισσότερα »