Η ηλικία και η πολιτική απρέπεια
Ημερομηνία δημοσίευσης: 01/07/2012
Του Δημήτρη Σεβαστάκη*
Το
κομμάτι της πραγματικότητας που λέει ότι οι πάνω από 55-60 ετών ψήφισαν
συντηρητικά, βυθίζοντας ξανά και με μανία τους νέους στο δανειοληπτικό
και εν τέλει παραπολιτικό τέλμα
Το καινούργιο ασημένιο
σεντάν κοκάλωσε στην κεντρική συνοικιακή λεωφόρο. Η κίνηση μπλόκαρε.
Βγήκε η περιπτερού και έδωσε την απογευματινή συντηρητική εφημερίδα. Το
λεωφορείο από πίσω σφύριξε. Ο γέρος έβρισε. Θεωρούσε αδιανόητο να
ανυπομονεί κάποιος 8 το βράδυ να γυρίσει σπίτι του. Κοίταζα τον ζαρωμένο
αντιπαθητικό καρπό να ακουμπάει στο παράθυρο. Ρολόι με ασημένιο
μπρασελέ. Φρίκη. Μου θυμίζει εφορία επί χούντας ή κάτι που έχει σχέση με
αγορά χαρτοσήμων. Πόσα τετραγωνικά θα είναι το αυθαίρετό του; Πότε
καταπάτησε μέσω συνεταιρισμού το οικόπεδο στη Λούτσα; Ποιο βράδυ του '80
έριξε τα παράνομα μπετά; Πρέπει να μισώ τους γεννηθέντες το 1940;
Αυτούς που μόλις προχθές, και εν μέσω κρίσης, εξήγαγαν 20.000 ευρώ στην
Άπω Ανατολή ή τη Γερμανία αγοράζοντας στα 65 ή στα 70 τους καινούργιο
αυτοκίνητο από το εφάπαξ; Αυτούς, που, θέλοντας να «προστατεύσουν» τη
σύνταξή τους, το παλαιό δυάρι που νοικιάζουν σε Ρουμάνους, το οικόπεδο
με το αυθαίρετο στη Λούτσα, το καινούργιο αμάξι euro 5, ψήφισαν τυφλά;
Αυτούς που αψήφησαν τους φοιτητές, τους ντελιβεράδες, την κόρη μου, τους
άνεργους διανοούμενους, τους νέους εργάτες, τις μονογονεϊκές ή στεγνές
νέες οικογένειες;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου