Γιώργος Κοντογιώργης από την Νέα Υόρκη: Ο πολίτης πρέπει να δράσει και γρήγορα! Είναι αδιανόητο να τον έχουν θέσει το περιθώριο με τις πολιτικές τους! Η Ελλάδα στο τέλος αυτής της πρωτοφανούς κρίσης δεν θα είναι αυτή που ξέρουμε σήμερα. Θα έχει μείνει η μισή και αν... Georges CONTOGEORGIS (15-11-2011) κλικ

Γιώργος Κοντογιώργης από την Νέα Υόρκη: Ο πολίτης πρέπει να δράσει και γρήγορα! Είναι αδιανόητο να τον έχουν θέσει το περιθώριο με τις πολιτικές τους! Η Ελλάδα στο τέλος αυτής της πρωτοφανούς κρίσης δεν θα είναι αυτή που ξέρουμε σήμερα. Θα έχει μείνει η μισή και αν... Georges CONTOGEORGIS (15-11-2011)  κλικ

O Γιώργος Κοντογιώργης:Το πολιτικό σύστημα εξέθρεψε το πρόβλημα

Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Κυριακή 6 Μαρτίου 2011

Το πολιτικό σύστημα εξέθρεψε το πρόβλημα
Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΟΝΤΟΓΙΩΡΓΗ Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης, πρώην πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου.
Το δραματικό περιεχόμενο με το οποίο σημάνθηκε η ελληνική κρίση ανάγεται ευθέως στον χαρακτήρα της.
Στην ελληνική περίπτωση το κράτος είναι πρωτογενής αιτία της κρίσης. Η ελληνική οικονομία, συμπεριλαμβανομένων και των τραπεζών, δεν ενεπλάκη ούτε άμεσα ούτε σχεδόν έμμεσα στη διεθνή κρίση. Το κράτος μετακύλισε την κρίση στη χώρα, την εξέθεσε στο διεθνές (και ευρωπαϊκό) πεδίο και τη μετέβαλε σε «παίγνιο» και, εν πολλοίς, σε «πειραματόζωο» των εξελίξεων που συντελούνται σ' αυτό.
Το γεγονός ότι το πολιτικό σύστημα, ο υπαίτιος της κρίσης, καλείται να βγάλει την χώρα απ' αυτήν, στοιχειοθετεί το αδιέξοδό της. Διότι η πολιτική τάξη ούτε νομιμοποιείται γι' αυτό ούτε έχει συμφέρον ούτε και τη σχετική πρόθεση, αφού θα σηματοδοτήσει το τέλος του ιστορικού καθεστώτος πάνω στο οποίο θεμελίωσε την ηγεμονία της επί της ελληνικής κοινωνίας.
Για να κατανοήσουμε το «ελληνικό πρόβλημα» πρέπει να ορίσουμε τον χαρακτήρα του πολιτικού συστήματος. Το ελληνικό πολιτικό σύστημα εγκαλείται για τη βαθιά ριζωμένη ιδιοποίησή του και τον εκφαυλισμό του κρατικού μηχανισμού από το πολιτικό προσωπικό και τις δυνάμεις της διαμεσολάβησης ή της διαπλοκής. Εγκαλείται επίσης για την εγκατάσταση μιας σχέσης μεταξύ κοινωνίας και πολιτικής που διέρχεται από την «απο-συλλογικοποίηση» του κοινωνικού ιστού και, συγκεκριμένα, από την προσωπική εξάρτηση του πολίτη από τον πολιτικό. Το νεοελληνικό κράτος έχει αγκιστρωθεί επί της ελληνικής κοινωνίας εν είδει παρασίτου που κατέχει και απομυζά το παραγωγικό, πολιτισμικό και ιστορικό της υπόβαθρο.