Απο την ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ''ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ''
..............οι ΑΝΘΡΩΠΟΙ ειναι ΘΡΑΣΕΙΣ και ΚΥΝΙΚΟΙ.......ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΙ...και ΜΕΤΑΝΟΗΤΟΙ!!!!.......
Ολόκληρη η εισήγηση στην Εθνική Συνδιάσκεψη ΠΑΣΟΚ έχει ως εξής :
Ζούμε στο όριο του καιρού, σε μια βαθιά εθνική κρίση με πολλούς κινδύνους, σε μια ρευστή εποχή για την Ευρώπη, σε μια κορυφαία περίοδο της ιστορικής διαδρομής του Κινήματός μας.
Στα δύο χρόνια που προηγήθηκαν, το Κίνημά μας και η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ, σηκώσαμε στις πλάτες μας την τύχη της χώρας για τις επόμενες γενιές, λαμβάνοντας ιστορικές αποφάσεις και αναλαμβάνοντας ευθύνες όσο καμιά άλλη Κυβέρνηση των τελευταίων δεκαετιών.[ Ποιοι κυβερνουσαν τις τελευταιες δεκαετιες .......οχι βεβαια ΕΓΩ]
Είναι γεγονός, ότι κανένα Κόμμα και καμιά Κοινοβουλευτική Ομάδα στη σύγχρονη ιστορία του τόπου μας, δεν αναμετρήθηκε σε έναν τόσο σκληρό, σύνθετο και πολυμέτωπο καθημερινό αγώνα. Γι’ αυτό, ο απολογισμός και η αξιολόγηση της πορείας μας, πρέπει να περιλάβουν θεμελιώδεις αλήθειες και στοιχεία σοβαρής και ώριμης αυτοκριτικής.
Με σεβασμό στην αλήθεια από τη μια και το δημόσιο αίσθημα και τις λαϊκές προσδοκίες από την άλλη.[ Τωρα μαλιστα
Και βέβαια με την σταθερή απόφασή μας να διασφαλίσουμε την συνέχεια του ΠΑ.ΣΟ.Κ., ως κομματικού φορέα της μεγάλης παράταξής μας.[ να και μια αληθεια!!!!Το ΠΑΝΤΕΣΠΑΝΙ μη χαθει ]
ΤΙ ΚΑΝΑΜΕ
Πάνε σχεδόν δυο χρόνια, από την στιγμή που το ΠΑΣΟΚ μόνο του, σήκωσε το επαχθές βάρος μιας κρίσης, την ώρα που σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, υπάρχει εθνική συσπείρωση και δεδομένη στήριξη από τις άλλες πολιτικές δυνάμεις. Και όμως, μπροστά στο δίλημμα, αγώνας για την σωτηρία της χώρας ή εγκατάλειψή της και στάση πληρωμών, εμείς δεν δειλιάσαμε.
Με μια πρωτόγνωρη Κοινοβουλευτική συνοχή, για τα δεδομένα της κρίσης, τοποθετηθήκαμε σταθερά ενάντια στην στάση πληρωμών. Πολεμήσαμε μια χρεοκοπία που έμοιαζε αναπόφευκτη και αντιμετωπίσαμε την αδυναμία δανεισμού με τη δημιουργία ενός Μηχανισμού Στήριξης, χωρίς προηγούμενο, που εμείς πείσαμε την διστακτική Ευρώπη για την αναγκαιότητά του και σήμερα υιοθετείται και από άλλες χώρες.[ εδω κλαιμε!!!]
Παράλληλα, αμυνθήκαμε σθεναρά στις ορέξεις των διεθνών αγορών που δημιουργούν δημοκρατικά ελλείμματα και αγωνιστήκαμε για να υποκαταστήσει η συντηρητική Ευρώπη τις αγορές με τις δικές της δυνάμεις, είτε μέσω των ευρωομολόγων είτε μέσω του μηχανισμού στήριξης. Το ΠΑΣΟΚ με τον Γιώργο Παπανδρέου, κάλεσε και ζήτησε από την Ευρώπη των αργών και συντηρητικών αντανακλαστικών, να χτυπήσει τους φορολογικούς παραδείσους, φορολογώντας τις τραπεζικές και χρηματιστηριακές συναλλαγές υπέρ του πολίτη και υπέρ της πραγματικής οικονομίας.
[ Ευτυχως μπορουμε να γελασουμε]
Αυτό το διάστημα παλέψαμε μόνοι μας εναντίων όλων, με βασικά μας όπλα την ελπίδα και την κατανόηση του ελληνικού λαού, δίνοντας μάχες ενάντια στη συντήρηση της Δεξιάς αλλά και ενάντια στη συντήρηση μιας παρωχημένης Αριστεράς. [ Καταλαβατε τι θα λενε Προεκλογικα......]
Ουσιαστικά, σταθήκαμε ενάντια σχεδόν σε όλο το εγχώριο πολιτικό σύστημα, ενάντια στις δυνάμεις τις κερδοσκοπίας και της επιστροφής στην δραχμή, ενάντια στην οπισθοδρόμηση και στον δηλητηριώδη λαϊκισμό που μουδιάζει την κοινή λογική. Πολεμήσαμε ενάντια στους καιροσκόπους με τυφλή εμμονή την εξουσία και τα βάλαμε με τις αυτοκαταστροφικές επιλογές, τις σκοπιμότητες και τη νομιμοποίηση της βίας.[ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΕΙ ΤΗΝ ΒΙΑ ,ΚΑΤΑΛΑΒΑΜΕ, ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ]
Και βέβαια δεν προλάβαμε να ολοκληρώσουμε το έργο μας,[ σκεφθειτε και να προλαβαιναν] γιατί ο χρόνος ήταν μικρός και τα κατεστημένα μεγάλα. Γιατί ήμασταν ολομόναχοι στην μάχη αυτή και γιατί αντικειμενικά η προσπάθεια απαιτεί χρόνο για να αποφέρει τα ποθητά αποτελέσματα. Κάναμε όμως την αδιαμφισβήτητα σημαντική αρχή και επιλέξαμε να χρεοκοπήσουν τα άνομα συμφέροντα και όχι η χώρα και η αξιοπρέπεια της ελληνικής κοινωνίας[Συνεπως οι εργαζομενοι των 759 Ε ειναι η ΓΙΑΦΚΑ των ΑΝΟΜΩΝ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΩΝ][. Η Παράταξή μας είπε το «όχι», στους πραγματικούς εχθρούς, αποποιούμενη αυτή την αχρείαστη κληρονομιά για την πατρίδα μας και τους πολίτες.
Σήμερα, συνεχίζουμε την μάχη υπέρ της Δημοκρατίας και κατά των αγορών, με ανοιχτά μέτωπα και εντός και εκτός συνόρων. Και παρ’ όλο που επί δύο χρόνια σηκώνουμε ένα βάρος που δεν μας αναλογεί, συνεχίζουμε την μάχη έως ότου κερδηθεί, με πρώτο και βασικό μας στόχο να κάνουμε το δημόσιο χρέος βιώσιμο με τη νέα σύμβαση που θ’ αντιμετωπίσει, σε μεγάλο βαθμό και τις αδυναμίες της προηγούμενης συμφωνίας.
Αυτή η νέα σύμβαση, μπορεί ν’ αποτελέσει την απαρχή μιας νέας δύσκολης εθνικής προσπάθειας και την τελευταία πράξη μιας περιόδου ανασφάλειας.
Σε ένα περιβάλλον ασταθές και επικίνδυνο, αναμετρηθήκαμε με τον εαυτό μας, αναμετρηθήκαμε με δομές και νοοτροπίες, αναμετρηθήκαμε με την παρασιτική οικονομία, αναμετρηθήκαμε με όσους στην αρχή κατήγγειλαν τις επιλογές μας και τώρα προσυπογράφουν και αγωνιούν να υλοποιήσουν αυτά που στην αρχή απέρριπταν.
Τρανό παράδειγμα η Νέα Δημοκρατία και ο Αρχηγός της, που ενώ υπονόμευε τον αγώνα μας και μας επέρριπτε πάσης φύσεως ευθύνες, τώρα στηρίζει τις επιλογές μας και υπογράφει την δανειακή σύμβαση ως μόνη επιλογή σωτηρίας, μη μπορώντας πλέον να κρυφτεί πίσω από την δική μας ψήφο ευθύνης, πίσω από την δική μας αποφασιστικότητα και πίσω από τα ψέματα που απλόχερα σκορπούσε στην κοινωνία.
Στο ΠΑΣΟΚ δεν βγάλαμε μόνο «τα κάστανα από την φωτιά», αλλά ακόμα πιο σημαντικό, κάναμε μια νέα αρχή.
Πρώτα με την κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου και στην συνέχεια στηρίζοντας ενεργά και συμμετέχοντας δημιουργικά στην κυβέρνηση του Λουκά Παπαδήμου. Και αν η αρχή που κάναμε εμείς, αν οι μάχες που έδωσε το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα [ ΚΟΙΤΑ ΠΟΥ ΤΟ ΘΥΜΗΘΗΚΑΝ !!!!]είχαν δοθεί μερικά χρόνια πριν, είναι δεδομένο πως δεν θα χρειαζόμασταν ποτέ και κανένα μνημόνιο.
Η διετής πορεία μας, δεν ήταν και δεν είναι μονόδρομος, αλλά είναι βαθιά συνειδητή επιλογή εθνικού χρέους, να συνεχίσουμε τον επίπονο αγώνα των απαραίτητων αλλαγών που έχει ανάγκη η χώρα, εντός της Ευρώπης και του Ευρώ και με όραμα μια ειρηνική και αλληλέγγυα Ένωση που είναι προτιμότερη από την παγωνιά της εθνικής απομόνωσης.
Με το πρώτο μνημόνιο, σώσαμε την πατρίδα από την χρεοκοπία από την αδυναμία δανεισμού, στην οποία είχε περιέλθει. Και με την συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου του 2011, απομακρύνουμε οριστικά το εφιαλτικό ενδεχόμενο της στάσης πληρωμών κάνοντας, επί τέλους, το δημόσιο χρέος βιώσιμο.
Η προσπάθεια αυτή δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί. Βρισκόμαστε όμως κυριολεκτικά λίγες μόνον εβδομάδες πριν την οριστικοποίησή της. Και βιαζόμαστε, όσο ποτέ άλλοτε, να δώσουμε τέλος στις θυσίες του ελληνικού λαού που με αυτές κατάφερε όχι μόνο κάτι που έμοιαζε ακατόρθωτο, αλλά άρχισε ήδη να ξανακερδίζει τον σεβασμό της παγκόσμιας κοινότητας για όσα πέτυχε και την όλο και μεγαλύτερη στήριξή της για την συνέχεια.[ Ρε σεις ''ΑΡΙΣΤΟΚΡΑΤΕΣ'' με τις ΒΕΛΕΝΤΣΕΣ το ΓΑΙΔΟΥΡΙ του ΧΟΤΖΑ δεν ετυχε να τ' ακουσετε ;;]
ΤΑ ΛΑΘΗ ΜΑΣ
Ασφαλώς η κυβέρνησή μας, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, στο διάστημα αυτό, έκανε λάθη. Δεν αναδείξαμε όσο έπρεπε τις εγκληματικές ευθύνες της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας και τις καταστροφικές συνέπειές τους, ώστε να υπάρξει επίγνωση της πραγματικότητας από τον κόσμο[ ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;ΜΠΡΑΒΟ ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΗ].
Γιατί αντί της ήπιας προσαρμογής που είχε εξαγγείλει η Νέα Δημοκρατία, προχώρησε στον βίαιο εκτροχιασμό της εθνικής μας οικονομίας, μέσα από την οργάνωση ενός συστήματος διαφθοράς και αεριτζίδικης οικονομίας στις πλάτες του δημόσιου συμφέροντος, οδηγώντας την χώρα σε παγκόσμιο ρεκόρ χρέους.
Δεν επιμείναμε στην καταγγελία της απόλυτης ανακολουθίας της Δεξιάς, που αντί της επανίδρυσης του κράτους που ευαγγελίζονταν, είχε τελικά προβεί στην πλήρη διάλυσή του. Γιατί ένα κράτος χτισμένο σε πελατειακές σχέσεις, με υπέρογκες κομματικές σπατάλες στο Δημόσιο, με κρατικοδίαιτη και παρασιτική οικονομία, είναι ένα κράτος παράλυτο που δεν μπορεί να υποστηρίξει καμιά πολιτική, πόσο μάλλον μια αναγκαία και ταχεία δημοσιονομική προσαρμογή.
Δεν πετύχαμε να φωτίσουμε όλες τις πτυχές της διαφθοράς που όχι απλώς ανέχθηκε, αλλά ενθάρρυνε η Νέα Δημοκρατία, όπως με τα δομημένα ομόλογα, με το Βατοπαίδι, με τους «κουμπάρους» και πολλά άλλα. Στις ρίζες όλων αυτών των δεινών, βρίσκεται σήμερα τόσο η γενικευμένη απαξίωση του πολιτικού μας συστήματος, όσο και η εξάντληση της υπομονής και των αντοχών της ελληνικής κοινωνίας που ζητά και δικαίως την άμεση απόδοση δικαιοσύνης.
Αυτή την αναμφισβήτητη αλήθεια για την καταστροφή που είχε συντελεστεί πριν το 2009, δεν καταφέραμε να τη φωτίσουμε όσο έπρεπε, με αποτέλεσμα σήμερα αντί να καταγγέλλονται οι πραγματικοί εμπρηστές, να κατηγορείται το ΠΑΣΟΚ γιατί δεν έσβησε σωστά και γρήγορα τη φωτιά. Και αντί να πληρώνουν οι πραγματικοί ένοχοι, να κατηγορείται ο Γιώργος Παπανδρέου με ευκολία για τα πάντα.[ ΦΘΑΣΑΜΕ ΣΤΟ ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ, !!!!!!!!!ΒΑΓΓΕΛΗ ΒΛΕΠΕΙΣ ΤΟ ΤΥΡΙ την ΦΑΚΑ;;;;;]
Ασφαλώς και εμείς δεν είχαμε συνειδητοποιήσει το βάθος του προβλήματος και τις διαστάσεις του που άγγιζαν το όρια μιας εθνικής καταστροφής επί θύραις. Στην αρχή της θητείας μας δεν αξιοποιήσαμε τον διαθέσιμο χρόνο με την αποτελεσματικότητα που θα έπρεπε. Προσπαθήσαμε αρχικά ν’ ασκήσουμε κοινωνική πολιτική σύμφωνη με το ιδεολογικό και προγραμματικό μας πλαίσιο, ενώ η δημοσιονομική κατάσταση της χώρας ήταν τελείως διαφορετική.
Σαστίσαμε μην μπορώντας να διανοηθούμε την οξύτητα της κρίσης, με αποτέλεσμα να προβούμε σε λάθους χειρισμούς και καθυστερήσεις.
Αναγκαστήκαμε να καταφύγουμε σε μέτρα άδικα και άστοχα. Μπλεχτήκαμε, ενώ ήταν το τελευταίο που θέλουμε, σε ένα σπιράλ ύφεσης και μέτρων.
Παράλληλα, έπρεπε να περιμένουμε μια Ευρώπη νεοφιλελεύθερου προσανατολισμού, με αργά αντανακλαστικά στη σύλληψη και διαχείριση κρίσιμων υποθέσεων. Μια Ευρώπη που ήταν και παραμένει μια διακρατική διαπραγμάτευση με νομισματικό πυρήνα την ζώνη του ΕΥΡΩ, απέχοντας αρκετά από την εξέλιξή της σε μια κοινότητα πατρίδων, πολιτισμών και κοινωνικών ρευμάτων. Και όλα αυτά, με τις δυνάμεις της συντήρησης να κυριαρχούν στην ήπειρό μας, καθυστερώντας την επίλυση θεμάτων με σταθερό, δίκαιο και ανθρώπινο προσανατολισμό.
Στο περιβάλλον αυτό, με ένα πολιτικό σύστημα, με ένα κράτος, με έναν λαό, με μια Ευρώπη, ανέτοιμοι όλοι ν’ αντιμετωπίσουμε την οξύτητα της κρίσης, το ΠΑΣΟΚ σήκωσε μόνο του ένα βάρος που δεν του αναλογούσε. Το τίμημα βαρύ. Ήταν η άσκηση μιας αναγκαίας πολιτικής για την σωτηρία της χώρας αν και κατά πολύ αντίθετης από την ιδεολογία και τις αρχές μας.
Ως συνέπεια, δεν μπορέσαμε να εξηγήσουμε πειστικά για ποιούς λόγους υιοθετήσαμε προτεραιότητες διαφορετικές από τις προεκλογικές μας εξαγγελίες. Προτεραιότητες, συχνά ξένες προς την ιστορία μας και τις εγκατεστημένες προσδοκίες της λαϊκής μας βάσης. Όμως το επίπονο πρόγραμμα αλλαγών που αναγκαστήκαμε να εφαρμόσουμε δεν περιλάμβανε μόνο ένα σκληρό πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής συχνά άδικο, αλλά και καθοριστικές διαρθρωτικές αλλαγές, που γιάτρευαν πληγές δεκαετιών, πράγμα που μας ζήτησε ο ελληνικός λαός με καθαρή εντολή και είναι απαραίτητες για μια νέα, αξιόπιστη και παραγωγική Ελλάδα.
Όμως άδικα αφήσαμε τις μεταρρυθμίσεις αυτές, να συνδεθούν με τους όρους του δανείου και ταυτόχρονα επιτρέψαμε να επισκιαστεί η σημαντική δουλειά που έγινε, από τα έκτακτα μέτρα για την αποφυγή της χρεοκοπίας.
Την ίδια στιγμή και δικά μας στελέχη, από διάφορες θέσεις, δεν απέφυγαν τον πειρασμό να εξηγήσουν τα πράγματα από την δική τους διαφορετική σκοπιά, συμβάλλοντας στην σύγχυση. Αρκετοί Σύντροφοι και Συντρόφισσες παρέβλεψαν τον σκοπό της δανειακής σύμβασης των 110 δισ. Ευρώ και προχώρησαν μόνο στους όρους του. Άλλο όμως ο απώτερος σκοπός και άλλο οι προϋποθέσεις, με πολλές βεβαίως από αυτές να είναι και αρνητικές και άστοχες. Κάτι δυστυχώς αναπόφευκτο, από τη μια γιατί συνομολογήθηκε υπό την ασφυκτική πίεση του χρόνου και των περιστάσεων, και από την άλλη, γιατί οι εταίροι και πιστωτές μας αποσκοπούσαν στην προστασία των δικών τους συμφερόντων, αφού είχε χαθεί προ πολλού η αξιοπιστία της Ελλάδας.
Με τον συσχετισμό της δύναμης συντριπτικό εις βάρος μας. Με τα κόμματα της αντιπολίτευσης εγκλωβισμένα σε μικροκομματικές βλέψεις, με την Ελλάδα εξουθενωμένη, χωρίς κανένα απόθεμα, ούτε οικονομικό, ούτε αξιοπιστίας, μετά την διασπάθισή τους από την προηγούμενη κυβέρνηση, προχωρήσαμε ολομόναχοι, αποκλίνοντας διαρκώς από τις παραδοσιακές κοινωνικές συμμαχίες μας.
Γιατί πολλοί από εμάς, αντί να κριτικάρουμε τις δυσάρεστες και λαθεμένες όψεις των όρων του δανείου, καταλήξαμε ν’ αμφισβητούμε τον σκοπό του. Έτσι όμως, αδυνατίσαμε την ηθική βάση της πολιτικής μας και απεμπολήσαμε το δικαίωμά μας να διεκδικούμε κάτι καλύτερο, πιο βιώσιμο, πιο κοινωνικά δίκαιο και αποδοτικό.
Ταυτόχρονα, σε ορισμένους τομείς πορευτήκαμε ανορθολογικά, παρασυρόμενοι σ’ ένα υφεσιακό σπιράλ, χωρίς να συνδέουμε επιτυχώς την ύφεση με τους στόχους, χωρίς να ανατρέπουμε αρκετά το αναπτυξιακό έλλειμμα της χώρας, χωρίς ν’ αποφεύγουμε σε ορισμένες περιπτώσεις τις οριζόντιες και άδικες περικοπές εισοδημάτων.
Παράλληλα, χειραγωγήσαμε επικοινωνιακά κάθε έννοια με τάσεις εσωστρέφειας και ατομικών φιλοδοξιών, δείχνοντας τελικά ως μια αποκομμένη ομάδα από τις ανάγκες της κοινωνίας, μια ομάδα που απομακρύνεται όλο και περισσότερο από τις παραδοσιακές κοινωνικές μας συμμαχίες, αντί να κάνουμε αυτό που ζητούν επιτακτικά οι πολίτες, να γίνουμε αποτελεσματικότεροι ως προς τις αρχές και τις αξίες μας, για τις οποίες εξ αρχής μας εμπιστεύθηκαν.
Εμείς αντιθέτως, αφήσαμε το ΠΑΣΟΚ και την πολιτική του ταυτότητα, με αποτέλεσμα να έχουμε σήμερα περιορισμένες κοινωνικές αναφορές, έλλειμμα οργανωμένης πολιτικής δράσης και μια πληγωμένη σχέση εμπιστοσύνης με τον κόσμο και τους ψηφοφόρους μας.
Παρ’ όλα αυτά, επειδή ακριβώς δεν κρατάμε μυωπική στάση και δεν στρογγυλοποιούμε την αλήθεια, κάνουμε με θάρρος την αυτοκριτική μας και με επίγνωση της πραγματικότητας την αξιολόγησή μας, αλλά παράλληλα δεν είναι δίκαιο να υποτιμάμε την πολύ σημαντική αρχή που κάναμε. Γιατί τα προβλήματα της χώρας δεν δημιουργήθηκαν ξαφνικά την τελευταία διετία, αντιθέτως, η τελευταία διετία ήταν η αρχή της μάχης ενάντια στα αίτια που οδήγησαν την χώρα ως εδώ.
Ενάντια στις συντεχνίες που το πολιτικό σύστημα στο σύνολό του υπερασπίστηκε, ενάντια στα παράλογα αιτήματα που ικανοποίησε, ενάντια στις φρούδες ελπίδες που έταξε, ενάντια στην ανομία που ανέχτηκε. Σε αυτό τον αγώνα όμως, έστω και σε αυτή την οριακή στιγμή, αλήθεια είναι πως το ΠΑΣΟΚ με τον Γιώργο Παπανδρέου, αγωνίστηκε μόνο του.
Και στον πόλεμο αυτό, είχαμε απέναντί μας και την συντηρητική Δεξιά και την παλαιά Αριστερά, σχεδόν στο σύνολό τους, οι μεν να υποστηρίζουν την «επαναδιαπραγμάτευση» και να τάζουν μαγικές συνταγές εξαφάνισης του ελλείμματος και οι δε να χαλαρώνουν τα δημοκρατικά αντανακλαστικά μέσα από την απαξίωση του κοινοβουλευτισμού. Όμως και οι δύο μαζί, να κρύβονται πίσω από την βεβαιότητα ότι το ΠΑΣΟΚ θα σηκώσει και πάλι το βάρος της εθνικής ευθύνης μόνο του.
Στην πραγματικότητα και οι δυο ακροβατούσαν στην εύκολη και τυχοδιωκτική λύση της χρεοκοπίας. Δηλαδή στον ανεξέλεγκτο δρόμο με τις καταστροφικές συνέπειες της αδυναμίας καταβολής μισθών και συντάξεων. Στην αδυναμία εξασφάλισης πετρελαίου, φαρμάκων, πρώτων υλών, βασικών αγαθών, κ.α.π.. Στο οριστικό κλείσιμο μονάδων υγείας και σχολείων, στο πολύχρονο αποκλεισμό και στιγματισμό μας από την διεθνή κοινότητα.
Όλοι όμως γνωρίζουμε, με όρους πραγματικότητας ότι η πρόληψη έχει λιγότερα θύματα από την καταστολή. Όλοι μέσα μας ξέρουμε με πραγματικούς και όχι θεωρητικούς όρους, πως είναι καλύτερο να χάσουμε αρκετά από το να χάσουμε τα πάντα και πως μέχρι στιγμής το άυλο της χρεοκοπίας, δηλαδή η θεωρητική της διάσταση και όχι η δυστυχία μιας τέτοιας εμπειρίας, επιτρέπει σε μερικούς να «τζογάρουν» στις πλάτες της χώρας για λίγες παραπάνω ψήφους ή για λίγες παραπάνω μονάδες τηλεθέασης.
Και βέβαια όλοι αντιλαμβανόμαστε, πως η αναβίωση αυτή του «αντι-ΠΑΣΟΚ» μετώπου, 20 χρόνια μετά το 1989, είχε τον ίδιο σκοπό: την οικειοποίηση της λαϊκής δυσαρέσκειας και τον εκφυλισμό της σε ψήφο διαμαρτυρίας, προσδοκώντας ο κάθε εταίρος να την αθροίσει στα εκλογικά του ποσοστά, με την βοήθεια ενός συγκροτημένου μετώπου συμφερόντων απέναντι στην δημοκρατική παράταξη.
ΣΧΟΛΙΟ. Με οσα θα διαβασετε παρακατω ελπιζω να συμφωνησετε μαζι μου, πως χρειαζομαστε ΑΜΕΣΗ ΣΥΝΤΗΡΗΣΗ ΤΩΝ ΚΤΗΡΙΑΚΩΝ ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΕΩΝ ΤΟΥ ''ΔΑΦΝΙΟΥ''
ΤΟ ΔΝΤ δεν αναφεραιτε πουθενα!!!!!!!!!!!!!!!!!
..............οι ΑΝΘΡΩΠΟΙ ειναι ΘΡΑΣΕΙΣ και ΚΥΝΙΚΟΙ.......ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΙ...και ΜΕΤΑΝΟΗΤΟΙ!!!!.......
Ολόκληρη η εισήγηση στην Εθνική Συνδιάσκεψη ΠΑΣΟΚ έχει ως εξής :
Ζούμε στο όριο του καιρού, σε μια βαθιά εθνική κρίση με πολλούς κινδύνους, σε μια ρευστή εποχή για την Ευρώπη, σε μια κορυφαία περίοδο της ιστορικής διαδρομής του Κινήματός μας.
Στα δύο χρόνια που προηγήθηκαν, το Κίνημά μας και η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ, σηκώσαμε στις πλάτες μας την τύχη της χώρας για τις επόμενες γενιές, λαμβάνοντας ιστορικές αποφάσεις και αναλαμβάνοντας ευθύνες όσο καμιά άλλη Κυβέρνηση των τελευταίων δεκαετιών.[ Ποιοι κυβερνουσαν τις τελευταιες δεκαετιες .......οχι βεβαια ΕΓΩ]
Είναι γεγονός, ότι κανένα Κόμμα και καμιά Κοινοβουλευτική Ομάδα στη σύγχρονη ιστορία του τόπου μας, δεν αναμετρήθηκε σε έναν τόσο σκληρό, σύνθετο και πολυμέτωπο καθημερινό αγώνα. Γι’ αυτό, ο απολογισμός και η αξιολόγηση της πορείας μας, πρέπει να περιλάβουν θεμελιώδεις αλήθειες και στοιχεία σοβαρής και ώριμης αυτοκριτικής.
Με σεβασμό στην αλήθεια από τη μια και το δημόσιο αίσθημα και τις λαϊκές προσδοκίες από την άλλη.[ Τωρα μαλιστα
Και βέβαια με την σταθερή απόφασή μας να διασφαλίσουμε την συνέχεια του ΠΑ.ΣΟ.Κ., ως κομματικού φορέα της μεγάλης παράταξής μας.[ να και μια αληθεια!!!!Το ΠΑΝΤΕΣΠΑΝΙ μη χαθει ]
Πάνε σχεδόν δυο χρόνια, από την στιγμή που το ΠΑΣΟΚ μόνο του, σήκωσε το επαχθές βάρος μιας κρίσης, την ώρα που σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, υπάρχει εθνική συσπείρωση και δεδομένη στήριξη από τις άλλες πολιτικές δυνάμεις. Και όμως, μπροστά στο δίλημμα, αγώνας για την σωτηρία της χώρας ή εγκατάλειψή της και στάση πληρωμών, εμείς δεν δειλιάσαμε.
Με μια πρωτόγνωρη Κοινοβουλευτική συνοχή, για τα δεδομένα της κρίσης, τοποθετηθήκαμε σταθερά ενάντια στην στάση πληρωμών. Πολεμήσαμε μια χρεοκοπία που έμοιαζε αναπόφευκτη και αντιμετωπίσαμε την αδυναμία δανεισμού με τη δημιουργία ενός Μηχανισμού Στήριξης, χωρίς προηγούμενο, που εμείς πείσαμε την διστακτική Ευρώπη για την αναγκαιότητά του και σήμερα υιοθετείται και από άλλες χώρες.[ εδω κλαιμε!!!]
Παράλληλα, αμυνθήκαμε σθεναρά στις ορέξεις των διεθνών αγορών που δημιουργούν δημοκρατικά ελλείμματα και αγωνιστήκαμε για να υποκαταστήσει η συντηρητική Ευρώπη τις αγορές με τις δικές της δυνάμεις, είτε μέσω των ευρωομολόγων είτε μέσω του μηχανισμού στήριξης. Το ΠΑΣΟΚ με τον Γιώργο Παπανδρέου, κάλεσε και ζήτησε από την Ευρώπη των αργών και συντηρητικών αντανακλαστικών, να χτυπήσει τους φορολογικούς παραδείσους, φορολογώντας τις τραπεζικές και χρηματιστηριακές συναλλαγές υπέρ του πολίτη και υπέρ της πραγματικής οικονομίας.
[ Ευτυχως μπορουμε να γελασουμε]
Αυτό το διάστημα παλέψαμε μόνοι μας εναντίων όλων, με βασικά μας όπλα την ελπίδα και την κατανόηση του ελληνικού λαού, δίνοντας μάχες ενάντια στη συντήρηση της Δεξιάς αλλά και ενάντια στη συντήρηση μιας παρωχημένης Αριστεράς. [ Καταλαβατε τι θα λενε Προεκλογικα......]
Ουσιαστικά, σταθήκαμε ενάντια σχεδόν σε όλο το εγχώριο πολιτικό σύστημα, ενάντια στις δυνάμεις τις κερδοσκοπίας και της επιστροφής στην δραχμή, ενάντια στην οπισθοδρόμηση και στον δηλητηριώδη λαϊκισμό που μουδιάζει την κοινή λογική. Πολεμήσαμε ενάντια στους καιροσκόπους με τυφλή εμμονή την εξουσία και τα βάλαμε με τις αυτοκαταστροφικές επιλογές, τις σκοπιμότητες και τη νομιμοποίηση της βίας.[ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΕΙ ΤΗΝ ΒΙΑ ,ΚΑΤΑΛΑΒΑΜΕ, ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ]
Και βέβαια δεν προλάβαμε να ολοκληρώσουμε το έργο μας,[ σκεφθειτε και να προλαβαιναν] γιατί ο χρόνος ήταν μικρός και τα κατεστημένα μεγάλα. Γιατί ήμασταν ολομόναχοι στην μάχη αυτή και γιατί αντικειμενικά η προσπάθεια απαιτεί χρόνο για να αποφέρει τα ποθητά αποτελέσματα. Κάναμε όμως την αδιαμφισβήτητα σημαντική αρχή και επιλέξαμε να χρεοκοπήσουν τα άνομα συμφέροντα και όχι η χώρα και η αξιοπρέπεια της ελληνικής κοινωνίας[Συνεπως οι εργαζομενοι των 759 Ε ειναι η ΓΙΑΦΚΑ των ΑΝΟΜΩΝ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΩΝ][. Η Παράταξή μας είπε το «όχι», στους πραγματικούς εχθρούς, αποποιούμενη αυτή την αχρείαστη κληρονομιά για την πατρίδα μας και τους πολίτες.
Σήμερα, συνεχίζουμε την μάχη υπέρ της Δημοκρατίας και κατά των αγορών, με ανοιχτά μέτωπα και εντός και εκτός συνόρων. Και παρ’ όλο που επί δύο χρόνια σηκώνουμε ένα βάρος που δεν μας αναλογεί, συνεχίζουμε την μάχη έως ότου κερδηθεί, με πρώτο και βασικό μας στόχο να κάνουμε το δημόσιο χρέος βιώσιμο με τη νέα σύμβαση που θ’ αντιμετωπίσει, σε μεγάλο βαθμό και τις αδυναμίες της προηγούμενης συμφωνίας.
Αυτή η νέα σύμβαση, μπορεί ν’ αποτελέσει την απαρχή μιας νέας δύσκολης εθνικής προσπάθειας και την τελευταία πράξη μιας περιόδου ανασφάλειας.
Σε ένα περιβάλλον ασταθές και επικίνδυνο, αναμετρηθήκαμε με τον εαυτό μας, αναμετρηθήκαμε με δομές και νοοτροπίες, αναμετρηθήκαμε με την παρασιτική οικονομία, αναμετρηθήκαμε με όσους στην αρχή κατήγγειλαν τις επιλογές μας και τώρα προσυπογράφουν και αγωνιούν να υλοποιήσουν αυτά που στην αρχή απέρριπταν.
Τρανό παράδειγμα η Νέα Δημοκρατία και ο Αρχηγός της, που ενώ υπονόμευε τον αγώνα μας και μας επέρριπτε πάσης φύσεως ευθύνες, τώρα στηρίζει τις επιλογές μας και υπογράφει την δανειακή σύμβαση ως μόνη επιλογή σωτηρίας, μη μπορώντας πλέον να κρυφτεί πίσω από την δική μας ψήφο ευθύνης, πίσω από την δική μας αποφασιστικότητα και πίσω από τα ψέματα που απλόχερα σκορπούσε στην κοινωνία.
Στο ΠΑΣΟΚ δεν βγάλαμε μόνο «τα κάστανα από την φωτιά», αλλά ακόμα πιο σημαντικό, κάναμε μια νέα αρχή.
Πρώτα με την κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου και στην συνέχεια στηρίζοντας ενεργά και συμμετέχοντας δημιουργικά στην κυβέρνηση του Λουκά Παπαδήμου. Και αν η αρχή που κάναμε εμείς, αν οι μάχες που έδωσε το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα [ ΚΟΙΤΑ ΠΟΥ ΤΟ ΘΥΜΗΘΗΚΑΝ !!!!]είχαν δοθεί μερικά χρόνια πριν, είναι δεδομένο πως δεν θα χρειαζόμασταν ποτέ και κανένα μνημόνιο.
Η διετής πορεία μας, δεν ήταν και δεν είναι μονόδρομος, αλλά είναι βαθιά συνειδητή επιλογή εθνικού χρέους, να συνεχίσουμε τον επίπονο αγώνα των απαραίτητων αλλαγών που έχει ανάγκη η χώρα, εντός της Ευρώπης και του Ευρώ και με όραμα μια ειρηνική και αλληλέγγυα Ένωση που είναι προτιμότερη από την παγωνιά της εθνικής απομόνωσης.
Με το πρώτο μνημόνιο, σώσαμε την πατρίδα από την χρεοκοπία από την αδυναμία δανεισμού, στην οποία είχε περιέλθει. Και με την συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου του 2011, απομακρύνουμε οριστικά το εφιαλτικό ενδεχόμενο της στάσης πληρωμών κάνοντας, επί τέλους, το δημόσιο χρέος βιώσιμο.
Η προσπάθεια αυτή δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί. Βρισκόμαστε όμως κυριολεκτικά λίγες μόνον εβδομάδες πριν την οριστικοποίησή της. Και βιαζόμαστε, όσο ποτέ άλλοτε, να δώσουμε τέλος στις θυσίες του ελληνικού λαού που με αυτές κατάφερε όχι μόνο κάτι που έμοιαζε ακατόρθωτο, αλλά άρχισε ήδη να ξανακερδίζει τον σεβασμό της παγκόσμιας κοινότητας για όσα πέτυχε και την όλο και μεγαλύτερη στήριξή της για την συνέχεια.[ Ρε σεις ''ΑΡΙΣΤΟΚΡΑΤΕΣ'' με τις ΒΕΛΕΝΤΣΕΣ το ΓΑΙΔΟΥΡΙ του ΧΟΤΖΑ δεν ετυχε να τ' ακουσετε ;;]
ΤΑ ΛΑΘΗ ΜΑΣ
Ασφαλώς η κυβέρνησή μας, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, στο διάστημα αυτό, έκανε λάθη. Δεν αναδείξαμε όσο έπρεπε τις εγκληματικές ευθύνες της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας και τις καταστροφικές συνέπειές τους, ώστε να υπάρξει επίγνωση της πραγματικότητας από τον κόσμο[ ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;ΜΠΡΑΒΟ ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΗ].
Γιατί αντί της ήπιας προσαρμογής που είχε εξαγγείλει η Νέα Δημοκρατία, προχώρησε στον βίαιο εκτροχιασμό της εθνικής μας οικονομίας, μέσα από την οργάνωση ενός συστήματος διαφθοράς και αεριτζίδικης οικονομίας στις πλάτες του δημόσιου συμφέροντος, οδηγώντας την χώρα σε παγκόσμιο ρεκόρ χρέους.
Δεν επιμείναμε στην καταγγελία της απόλυτης ανακολουθίας της Δεξιάς, που αντί της επανίδρυσης του κράτους που ευαγγελίζονταν, είχε τελικά προβεί στην πλήρη διάλυσή του. Γιατί ένα κράτος χτισμένο σε πελατειακές σχέσεις, με υπέρογκες κομματικές σπατάλες στο Δημόσιο, με κρατικοδίαιτη και παρασιτική οικονομία, είναι ένα κράτος παράλυτο που δεν μπορεί να υποστηρίξει καμιά πολιτική, πόσο μάλλον μια αναγκαία και ταχεία δημοσιονομική προσαρμογή.
Δεν πετύχαμε να φωτίσουμε όλες τις πτυχές της διαφθοράς που όχι απλώς ανέχθηκε, αλλά ενθάρρυνε η Νέα Δημοκρατία, όπως με τα δομημένα ομόλογα, με το Βατοπαίδι, με τους «κουμπάρους» και πολλά άλλα. Στις ρίζες όλων αυτών των δεινών, βρίσκεται σήμερα τόσο η γενικευμένη απαξίωση του πολιτικού μας συστήματος, όσο και η εξάντληση της υπομονής και των αντοχών της ελληνικής κοινωνίας που ζητά και δικαίως την άμεση απόδοση δικαιοσύνης.
Αυτή την αναμφισβήτητη αλήθεια για την καταστροφή που είχε συντελεστεί πριν το 2009, δεν καταφέραμε να τη φωτίσουμε όσο έπρεπε, με αποτέλεσμα σήμερα αντί να καταγγέλλονται οι πραγματικοί εμπρηστές, να κατηγορείται το ΠΑΣΟΚ γιατί δεν έσβησε σωστά και γρήγορα τη φωτιά. Και αντί να πληρώνουν οι πραγματικοί ένοχοι, να κατηγορείται ο Γιώργος Παπανδρέου με ευκολία για τα πάντα.[ ΦΘΑΣΑΜΕ ΣΤΟ ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ, !!!!!!!!!ΒΑΓΓΕΛΗ ΒΛΕΠΕΙΣ ΤΟ ΤΥΡΙ την ΦΑΚΑ;;;;;]
Ασφαλώς και εμείς δεν είχαμε συνειδητοποιήσει το βάθος του προβλήματος και τις διαστάσεις του που άγγιζαν το όρια μιας εθνικής καταστροφής επί θύραις. Στην αρχή της θητείας μας δεν αξιοποιήσαμε τον διαθέσιμο χρόνο με την αποτελεσματικότητα που θα έπρεπε. Προσπαθήσαμε αρχικά ν’ ασκήσουμε κοινωνική πολιτική σύμφωνη με το ιδεολογικό και προγραμματικό μας πλαίσιο, ενώ η δημοσιονομική κατάσταση της χώρας ήταν τελείως διαφορετική.
Σαστίσαμε μην μπορώντας να διανοηθούμε την οξύτητα της κρίσης, με αποτέλεσμα να προβούμε σε λάθους χειρισμούς και καθυστερήσεις.
Αναγκαστήκαμε να καταφύγουμε σε μέτρα άδικα και άστοχα. Μπλεχτήκαμε, ενώ ήταν το τελευταίο που θέλουμε, σε ένα σπιράλ ύφεσης και μέτρων.
Παράλληλα, έπρεπε να περιμένουμε μια Ευρώπη νεοφιλελεύθερου προσανατολισμού, με αργά αντανακλαστικά στη σύλληψη και διαχείριση κρίσιμων υποθέσεων. Μια Ευρώπη που ήταν και παραμένει μια διακρατική διαπραγμάτευση με νομισματικό πυρήνα την ζώνη του ΕΥΡΩ, απέχοντας αρκετά από την εξέλιξή της σε μια κοινότητα πατρίδων, πολιτισμών και κοινωνικών ρευμάτων. Και όλα αυτά, με τις δυνάμεις της συντήρησης να κυριαρχούν στην ήπειρό μας, καθυστερώντας την επίλυση θεμάτων με σταθερό, δίκαιο και ανθρώπινο προσανατολισμό.
Στο περιβάλλον αυτό, με ένα πολιτικό σύστημα, με ένα κράτος, με έναν λαό, με μια Ευρώπη, ανέτοιμοι όλοι ν’ αντιμετωπίσουμε την οξύτητα της κρίσης, το ΠΑΣΟΚ σήκωσε μόνο του ένα βάρος που δεν του αναλογούσε. Το τίμημα βαρύ. Ήταν η άσκηση μιας αναγκαίας πολιτικής για την σωτηρία της χώρας αν και κατά πολύ αντίθετης από την ιδεολογία και τις αρχές μας.
Ως συνέπεια, δεν μπορέσαμε να εξηγήσουμε πειστικά για ποιούς λόγους υιοθετήσαμε προτεραιότητες διαφορετικές από τις προεκλογικές μας εξαγγελίες. Προτεραιότητες, συχνά ξένες προς την ιστορία μας και τις εγκατεστημένες προσδοκίες της λαϊκής μας βάσης. Όμως το επίπονο πρόγραμμα αλλαγών που αναγκαστήκαμε να εφαρμόσουμε δεν περιλάμβανε μόνο ένα σκληρό πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής συχνά άδικο, αλλά και καθοριστικές διαρθρωτικές αλλαγές, που γιάτρευαν πληγές δεκαετιών, πράγμα που μας ζήτησε ο ελληνικός λαός με καθαρή εντολή και είναι απαραίτητες για μια νέα, αξιόπιστη και παραγωγική Ελλάδα.
Όμως άδικα αφήσαμε τις μεταρρυθμίσεις αυτές, να συνδεθούν με τους όρους του δανείου και ταυτόχρονα επιτρέψαμε να επισκιαστεί η σημαντική δουλειά που έγινε, από τα έκτακτα μέτρα για την αποφυγή της χρεοκοπίας.
Την ίδια στιγμή και δικά μας στελέχη, από διάφορες θέσεις, δεν απέφυγαν τον πειρασμό να εξηγήσουν τα πράγματα από την δική τους διαφορετική σκοπιά, συμβάλλοντας στην σύγχυση. Αρκετοί Σύντροφοι και Συντρόφισσες παρέβλεψαν τον σκοπό της δανειακής σύμβασης των 110 δισ. Ευρώ και προχώρησαν μόνο στους όρους του. Άλλο όμως ο απώτερος σκοπός και άλλο οι προϋποθέσεις, με πολλές βεβαίως από αυτές να είναι και αρνητικές και άστοχες. Κάτι δυστυχώς αναπόφευκτο, από τη μια γιατί συνομολογήθηκε υπό την ασφυκτική πίεση του χρόνου και των περιστάσεων, και από την άλλη, γιατί οι εταίροι και πιστωτές μας αποσκοπούσαν στην προστασία των δικών τους συμφερόντων, αφού είχε χαθεί προ πολλού η αξιοπιστία της Ελλάδας.
Με τον συσχετισμό της δύναμης συντριπτικό εις βάρος μας. Με τα κόμματα της αντιπολίτευσης εγκλωβισμένα σε μικροκομματικές βλέψεις, με την Ελλάδα εξουθενωμένη, χωρίς κανένα απόθεμα, ούτε οικονομικό, ούτε αξιοπιστίας, μετά την διασπάθισή τους από την προηγούμενη κυβέρνηση, προχωρήσαμε ολομόναχοι, αποκλίνοντας διαρκώς από τις παραδοσιακές κοινωνικές συμμαχίες μας.
Γιατί πολλοί από εμάς, αντί να κριτικάρουμε τις δυσάρεστες και λαθεμένες όψεις των όρων του δανείου, καταλήξαμε ν’ αμφισβητούμε τον σκοπό του. Έτσι όμως, αδυνατίσαμε την ηθική βάση της πολιτικής μας και απεμπολήσαμε το δικαίωμά μας να διεκδικούμε κάτι καλύτερο, πιο βιώσιμο, πιο κοινωνικά δίκαιο και αποδοτικό.
Ταυτόχρονα, σε ορισμένους τομείς πορευτήκαμε ανορθολογικά, παρασυρόμενοι σ’ ένα υφεσιακό σπιράλ, χωρίς να συνδέουμε επιτυχώς την ύφεση με τους στόχους, χωρίς να ανατρέπουμε αρκετά το αναπτυξιακό έλλειμμα της χώρας, χωρίς ν’ αποφεύγουμε σε ορισμένες περιπτώσεις τις οριζόντιες και άδικες περικοπές εισοδημάτων.
Παράλληλα, χειραγωγήσαμε επικοινωνιακά κάθε έννοια με τάσεις εσωστρέφειας και ατομικών φιλοδοξιών, δείχνοντας τελικά ως μια αποκομμένη ομάδα από τις ανάγκες της κοινωνίας, μια ομάδα που απομακρύνεται όλο και περισσότερο από τις παραδοσιακές κοινωνικές μας συμμαχίες, αντί να κάνουμε αυτό που ζητούν επιτακτικά οι πολίτες, να γίνουμε αποτελεσματικότεροι ως προς τις αρχές και τις αξίες μας, για τις οποίες εξ αρχής μας εμπιστεύθηκαν.
Εμείς αντιθέτως, αφήσαμε το ΠΑΣΟΚ και την πολιτική του ταυτότητα, με αποτέλεσμα να έχουμε σήμερα περιορισμένες κοινωνικές αναφορές, έλλειμμα οργανωμένης πολιτικής δράσης και μια πληγωμένη σχέση εμπιστοσύνης με τον κόσμο και τους ψηφοφόρους μας.
Παρ’ όλα αυτά, επειδή ακριβώς δεν κρατάμε μυωπική στάση και δεν στρογγυλοποιούμε την αλήθεια, κάνουμε με θάρρος την αυτοκριτική μας και με επίγνωση της πραγματικότητας την αξιολόγησή μας, αλλά παράλληλα δεν είναι δίκαιο να υποτιμάμε την πολύ σημαντική αρχή που κάναμε. Γιατί τα προβλήματα της χώρας δεν δημιουργήθηκαν ξαφνικά την τελευταία διετία, αντιθέτως, η τελευταία διετία ήταν η αρχή της μάχης ενάντια στα αίτια που οδήγησαν την χώρα ως εδώ.
Ενάντια στις συντεχνίες που το πολιτικό σύστημα στο σύνολό του υπερασπίστηκε, ενάντια στα παράλογα αιτήματα που ικανοποίησε, ενάντια στις φρούδες ελπίδες που έταξε, ενάντια στην ανομία που ανέχτηκε. Σε αυτό τον αγώνα όμως, έστω και σε αυτή την οριακή στιγμή, αλήθεια είναι πως το ΠΑΣΟΚ με τον Γιώργο Παπανδρέου, αγωνίστηκε μόνο του.
Και στον πόλεμο αυτό, είχαμε απέναντί μας και την συντηρητική Δεξιά και την παλαιά Αριστερά, σχεδόν στο σύνολό τους, οι μεν να υποστηρίζουν την «επαναδιαπραγμάτευση» και να τάζουν μαγικές συνταγές εξαφάνισης του ελλείμματος και οι δε να χαλαρώνουν τα δημοκρατικά αντανακλαστικά μέσα από την απαξίωση του κοινοβουλευτισμού. Όμως και οι δύο μαζί, να κρύβονται πίσω από την βεβαιότητα ότι το ΠΑΣΟΚ θα σηκώσει και πάλι το βάρος της εθνικής ευθύνης μόνο του.
Στην πραγματικότητα και οι δυο ακροβατούσαν στην εύκολη και τυχοδιωκτική λύση της χρεοκοπίας. Δηλαδή στον ανεξέλεγκτο δρόμο με τις καταστροφικές συνέπειες της αδυναμίας καταβολής μισθών και συντάξεων. Στην αδυναμία εξασφάλισης πετρελαίου, φαρμάκων, πρώτων υλών, βασικών αγαθών, κ.α.π.. Στο οριστικό κλείσιμο μονάδων υγείας και σχολείων, στο πολύχρονο αποκλεισμό και στιγματισμό μας από την διεθνή κοινότητα.
Όλοι όμως γνωρίζουμε, με όρους πραγματικότητας ότι η πρόληψη έχει λιγότερα θύματα από την καταστολή. Όλοι μέσα μας ξέρουμε με πραγματικούς και όχι θεωρητικούς όρους, πως είναι καλύτερο να χάσουμε αρκετά από το να χάσουμε τα πάντα και πως μέχρι στιγμής το άυλο της χρεοκοπίας, δηλαδή η θεωρητική της διάσταση και όχι η δυστυχία μιας τέτοιας εμπειρίας, επιτρέπει σε μερικούς να «τζογάρουν» στις πλάτες της χώρας για λίγες παραπάνω ψήφους ή για λίγες παραπάνω μονάδες τηλεθέασης.
Και βέβαια όλοι αντιλαμβανόμαστε, πως η αναβίωση αυτή του «αντι-ΠΑΣΟΚ» μετώπου, 20 χρόνια μετά το 1989, είχε τον ίδιο σκοπό: την οικειοποίηση της λαϊκής δυσαρέσκειας και τον εκφυλισμό της σε ψήφο διαμαρτυρίας, προσδοκώντας ο κάθε εταίρος να την αθροίσει στα εκλογικά του ποσοστά, με την βοήθεια ενός συγκροτημένου μετώπου συμφερόντων απέναντι στην δημοκρατική παράταξη.
ΣΧΟΛΙΟ. Με οσα θα διαβασετε παρακατω ελπιζω να συμφωνησετε μαζι μου, πως χρειαζομαστε ΑΜΕΣΗ ΣΥΝΤΗΡΗΣΗ ΤΩΝ ΚΤΗΡΙΑΚΩΝ ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΕΩΝ ΤΟΥ ''ΔΑΦΝΙΟΥ''
ΤΟ ΔΝΤ δεν αναφεραιτε πουθενα!!!!!!!!!!!!!!!!!
